Gaziantep’e Yolculuk: Zamanın Akışı ve Bekleyişin İçindeki Anlam
Bir Sabah, Bir Karar
Yolculuğa çıkma kararı verdiğimde sabahın ilk ışıkları Kayseri’nin üstünü bir örtü gibi sarmıştı. Hava, ne sıcak ne soğuk, sadece hafif bir serinlik vardı. Sabahları seviyorum, çünkü her şeyin taze olduğu, yeni bir şeyin mümkün olduğu anları hatırlatıyor. Fakat bu sabah başka bir sabah gibiydi. Çünkü bu sabah, hayatımda belki de en çok istediğim şeyin peşinden gitme kararı aldım: Gaziantep’e.
Gaziantep, annemin bana her zaman “Güzel yemekleriyle tanınır, git de orayı gör” dediği şehir. Ama benim için sadece yemekleriyle değil, bir başka özelliğiyle de büyülüydü: zamanın içinde kaybolabileceğin bir yer olması… Hep duydum ama bir türlü gitmedim. Belki de Kayseri’nin sokaklarını daha çok sevdiğim içindi. Her şey bana tanıdık ve rahat geliyordu. Ama bu sefer bir şey değişti.
O sabah, “Aktarma süresi ne kadar Gaziantep?” diye sormak için otobüs biletimi aldım. İçimde bir beklenti, bir heyecan vardı ama aynı zamanda bir belirsizlik. Bu yolculuğun benim için ne ifade ettiğini tam olarak kestiremiyordum. Hızla geçip gidecek mi, yoksa her bir dakikasında bir şeyler mi büyüyecek?
Kayseri’den Ayrılmak: Yavaşça Kaybolan Anılar
Yola çıkmadan önce Kayseri’deki evimin son haline baktım. Son bir kez, sırtımı yasladım pencereye ve dışarıdaki o tanıdık manzaraya göz attım. Kayseri’nin dağları, sokakları, alışık olduğum gürültüler… Bunlar da bir bakıma kimliğimin parçalarıydı. “Bu şehirde de büyüdüm,” dedim kendi kendime. Ama hayat bazen her şeyin değiştiği bir anı bekler. O an gelmişti.
Otobüs hareket etmeye başladığında, bir yandan pencereden dışarı bakarken, bir yandan da o tanıdık seslerin, koku ve izlerin ardımda kaybolmasını izledim. Bu anı ne kadar hızlı geçireceğimi bilmeden, içimde biraz hüzün vardı. Hem bir son hem de bir başlangıçtım. Kayseri’yi geride bırakmak, içinde büyüdüğüm anılardan bir kısmını bırakmak zor geliyordu.
“Gaziantep’e gidiyorum,” dedim ve bu cümle kulağımda yankılandı. Belki de yıllarca yaşadığım şehirlerin, hep alıştığım yerlerin ötesine geçmek istemiştim. O yüzden bu yolculuk, her ne kadar heyecan verici olsa da aynı zamanda bir kopuştu.
Yolculuk Başladı: Zamanın Sözleri
Otobüsün içindeki kalabalık, herkesin yorgun ama bir o kadar da heyecanlı olduğu bir ortam yaratmıştı. Kendi kendime “Aktarma süresi ne kadar Gaziantep?” diye sordum. Herkes, gazete okuyor, telefonlarına bakıyor veya uykusuzluklarıyla baş başa kalmıştı. Oysa ben, gözlerim pencerede, önümdeki manzarada kaybolmuşum.
Zamanın geçmesi o kadar kolay değildi. Şehirler arasında, kilometrelerce mesafede insanı bir yabancılaştıran bir şey vardı. Bazen yolculuk, çok uzak bir yere gitmektense, içinde kaybolmak gibiydi. Gerçekten nereye gittiğimi bilmiyordum, ama her şeyin tadını almak istiyordum.
“Ne zaman varırım?” diye sordum şoföre, biraz da eğlenceli bir şekilde. O an sanki bir şey fark ettim: Yolu, mesafeyi düşünmek insanı yalnızca daha çok sıkıyor. O yüzden her anı, her dakikayı dolu dolu yaşamalıydım.
Gaziantep’e Varış: Yavaşça Yaklaşan Şehir
Gece geç saatlerde, nihayet Gaziantep’e vardım. Şehir, bir başka şehirdi. Kayseri’nin sakinliğinden sonra Gaziantep’in enerjisi beni hemen sarhoş etti. İnsanlar yürüyordu, marketler açık, sokaklar canlıydı. İstediğim bir şey var mıydı, evet. Bu şehrin içinde kaybolmayı istiyordum.
Ama önce bir şey anlamalıydım: Bu şehirde her şeyin ne kadar farklı olduğunu. Her ne kadar şehirler arasında mesafeler olsa da, aslında bir şehirdeki zaman, başkalarının gözlerinde, yürüyüşlerinde, nefes alışlarında gizliydi.
“Gaziantep’e ne kadar sürede varırım?” diye soruyordu bir yabancı. Onun gözlerinde de aynı bende olduğu gibi bir bilinmezlik vardı. Her şey, bir yolculuk ve merakla başlıyordu.
Yavaşça Geçen Zaman: Bir Şehirde Kaybolmak
Gaziantep’teki ilk günümde, bir yandan tarihi sokaklarda dolaşırken bir yandan da yavaşça geçen zamanı izledim. İnsanlar burada bir başka hızla yaşıyorlardı. Her şeyin çok daha hızlı ve canlı olduğu bir dünyaya adım atmıştım. Ama burada da bir şey vardı; zamanın her bir anı derindi. Gecenin saatlerine kadar sokak lambalarının ışığında yürürken, her şey bana bir şey anlatıyordu.
Gaziantep’te geçen her dakikada, zamanın ne kadar geçişken olduğunu hissedebiliyordum. “Aktarma süresi ne kadar Gaziantep?” diye sordum bir taksiciye, ama sorumda hala bir soru vardı. Zaman mıydı, yoksa bu şehri yaşama şeklim miydi?
İlk kez Gaziantep’te bir akşam yemeği yediğimde, etrafımdaki herkesin yüzü ve duyguları bir başka şekil almıştı. Birer zaman yolcusuydular. Bir çatalın dönüşü, bir bardağın sıcağındaki buhar, hepsi bana bir şeyler anlatıyordu.
Aktarma Süresi: Zamanın İçindeki Anlam
Evet, otobüsle Gaziantep’e gelirken, aslında zamanın ne kadar değişken olduğunu anlamamıştım. Çünkü ne kadar uzun bir yolculuk olursa olsun, bu şehre bir adım attığınızda, her şeyin hızla geçtiğini hissediyorsunuz. Zamanı durdurmanın yolu, anın içinde kaybolmaktı. Gaziantep’i bir gün geçirecekmiş gibi düşünmüştüm, ama burada kaybolmaya başladım.
Zaman, o kadar yakın ama bir o kadar da uzak olabiliyor. Gaziantep’te her şey bir başka hızda ilerliyor, ama tam anlamıyla ne hissettiğimi bilmiyorum. Yine de, her geçen dakika daha çok heyecanlanıyordum. Sonunda zamanın aktığı, aktığı kadar bıraktığı bir anı yaratmak istedim.